L = LEKBRUG

De eerste dag van de week betekent een loop van rond de 15 kilometer. Maar toch nam ik de kortste route naar Nieuwegein toe, maar vandaar liep ik door richting Vianen en ging daar de brug over de Lek over.

We zijn namelijk aangekomen bij de letter L van het NieuwegeinABC vandaar dat ik nog een aantal kilometers "moest" lopen richting Vianen.

Aan de andere kant van de brug keerde ik en ging via de richting IJsselstein terug naar Nieuwegein.

Dit bracht de totale afstand van deze middag tot 15,9 kilometer waarvoor ik een tijd nodig had van 1 uur 27 minuten.

Gemiddelde tempo was 5 min 29 sec per km en de snelheid  10,9 km per uur en dit met een gemiddelde hartslag van 154 spm.

 

De oude Lekbrug bij Vianen in Rijksweg 2 is gebouwd in 1936, als vervanging voor de schipbrug uit 1840. In de Tweede Wereldoorlog werd de brug verwoest, na de bevrijding werd een tijdelijke schipbrug aangelegd. In 1948 werd de boogbrug opnieuw opengesteld voor het wegverkeer, in 1949 was de brug weer volledig hersteld. De hoofdoverspanning van de brug is 153 meter lang, en de brug is 29 meter breed. De totale lengte van de brug is 532 meter.

Vanaf eind jaren 1990 werden naast de oude Lekbrug twee nieuwe bruggen gebouwd. De eerste, de Jan Blankenbrug, was gereed in 1999. Medio 2006 was de tweede nieuwe brug gereed. De nieuwe bruggen waren nodig om de huidige verkeersstroom te kunnen verwerken. De oude Lekbrug was te smal en daardoor een berucht punt in de file top-10. De oude Lekbrug heeft door de bouw van de nieuwe bruggen geen functie meer en zal worden gesloopt.

De in 1998 opgerichte Stichting Boogbrug Vianen is tegen de sloop van de oude boogbrug die als een van twaalf bruggen deel uit maakte van het Rijkswegenplan 1927. De uit plaatstaal opgebouwde door ing. Willem Harmsen en architect Steur ontworpen brug is volgens de stichting een prominent oriëntatiepunt in het midden van Nederland.

brug
zo spant ze aan twee oevers
zo verbindt ze stad met streek
ze buigt zich over water
zo draagt zij oversteek
ze weet dat ze een bootje was,
een touwgetrokken pont
en later werd ze houtgemaakt,
kreeg binding met de grond
nu houdt ze aan de oevers vast
ze is van staal en stenen
terwijl de file in haar krast
de rust voorgoed verdwenen
en soms voelt ze een onderstroom
en soms hoort ze de golven slaan
alsof ze aan haar vragen kunnen
'wil jij hier niet vandaan'
dan wil ze weer een bootje zijn
nog eens als vroeger drijven
maar te hard is gefundeerd
verankerd moet ze blijven
© ton de gruijter