Slecht imago kleeft het hardst aan Fokkesteeg

Hans Elst verhuisde in 1982 met zijn ouders vanuit Overvecht naar Fokkesteeg. Zijn vrienden vonden het maar niks, dat Nieuwegein. En dat het dan ook nog eens Fokkesteeg moest worden, dat maakte het drama in hun ogen alleen maar nóg erger.

Fokkesteeg, kennelijk, had al een slechte naam toen de bouw ervan nog in volle gang was. Beseffende hoe hardnekkig beeldvorming is: zie er maar eens vanaf te komen. Van alle wijken van Nieuwegein, durft Hans Elst wel te stellen, heeft Fokkesteeg nog steeds het meeste last van zijn imago.

De naam

Ten onrechte, wat hemzelf en zijn vrouw Suzy betreft . Zij vindt eigenlijk alleen de náám van de wijk niet lekker klinken. Het rolt zo ruig van de tong, dat ‘Fokkesteeg’. Afgezien daarvan: prima, groene wijk, fijn wonen, geen reden weg te willen. Zelf hebben ze geen kinderen, maar die van hun buurtgenoten zijn niet voor niks zelf óók weer in Fokkesteeg gaan wonen. 

Ze zitten in buurttuin Cirkeltje Rond aan de koffie, waar Suzy als vrijwilligster bijdraagt aan het onderhoud. De tuin ligt tegen De Geinsche Hof aan, het verpleeghuis dat op 27 juni 2011 getroffen werd door een grote brand. Vijftig gewonden, onder wie negen ernstig. Het huis moest op stel en sprong worden ontruimd. Iedereen die kon helpen, werd van straat geplukt. Behalve personeelsleden en ambulancebroeders droegen ook wijkbewoners en bouwvakkers hoogbejaarde bewoners uit het rokende pand. Die rampdag, vinden ze in de wijk nog steeds, heeft Fokkesteeg zich van zijn beste kant laten zien.

Fietspad

De wijk werd gebouwd in de jaren tachtig, in De Geinsche Polder. Hierin stond Huis Oudegein, met een oprijlaan die de Fokkesteeg heette, nu nog als fietspad terug te vinden. Daar komt die naam vandaan. Vergeleken met het nerveuze spaghetti-patroon van de iets oudere wijk Batau, waren de stedenbouwers in Fokkesteeg alweer bedaard tot een overzichtelijker wijkontwerp.

Welke beperking ook, Fokkesteeg heeft er wel een antwoord op.

Fokkesteeg oogt als een doorsnee wijk. Huizen met tuintjes, koop en huur, wat lage flatjes. Je hebt Noord en Zuid, de Graaf Florisweg ligt ertussen. Eens per jaar is er een buurtlunch op het Plein, waar dan ook ‘t Gouden Schoffeltje wordt toegekend aan de bewoner met het mooiste voortuintje. Een goed voorbeeld doet volgen, moet haast wel de gedachte daarbij zijn. En het mag gezegd; de gemeente doet zélf ook zijn best de openbare ruimte netjes te houden.

Wat verder opvalt: Fokkesteeg staat bol van de zorg-gerelateerde instanties. De Geinsche Hof, natuurlijk. Maar ook Lister, Humanitas en Reinaerde. Je hebt er diverse Fokus-woningen. Welke beperking ook, Fokkesteeg heeft er wel een antwoord op. In het hartje van de wijk vind je bovendien het Gemeenschappelijk Wonen Project, het grootste groepswonenproject van Europa.

Plus: pal naast de wijk, aan de overkant van de ’s Gravenhoutseweg met daaraan ook de sneltramhalte Fokkesteeg, heb je Park Oudegein. Groter dan het Vondelpark in Amsterdam. Dit is er ongetwijfeld één van, als burgemeester Frans Backhuijs het heeft over ‘de pareltjes van Nieuwegein’.

Vanwaar dan toch, alles overwegende, die blijvend negatieve klank aan Fokkesteeg? 

Roma-gezinnen

Een doorsnee-wijk met een zeer gevarieerde mix aan bewoners.

Hans Elst denk dat het nog voortkomt uit de begintijd, toen Nieuwegein een grote groep roma-gezinnen opnam en deels huisvestte in Fokkesteeg. In diezelfde tijd kregen ook Amerikanen, gelegerd op vliegbasis Soesterberg, huisvesting in Fokkesteeg geregeld. Beide groepen hadden geen enkele binding met hun woonomgeving. Dat vertaalde zich in het geval van de Amerikanen, bijvoorbeeld, in een snel verloederende Rapenburgerschans, waar de militairen niet eens de moeite namen gordijnen op te hangen - men plakte de ramen wel af met krantenpapier.

En, niet te vergeten, tot vijf jaar geleden zat er een coffeeshop aan diezelfde Rapenburgerschans. Die trok hele groepen jongen aan, ook uit de regio en de stad Utrecht. Die kwamen hasj kopen. En roken. De dagelijkse overlast liep geregeld de spuigaten uit. Backhuijs liet de zaak sluiten, maar ook sindsdien hangen er nog elke dag jongeren rond op het centrale pleintje in Fokkesteeg, en is er geregeld sprake van overlast. Al is die, vergeleken bij hoe erg het was, volgens betrokkenen redelijk onder controle.

Alex Klok is projectleider van buurthuis De Steeg aan het plein. Hij woonde zelf acht jaar lang in Fokkesteeg. Een doorsnee-wijk met een zeer gevarieerde mix aan bewoners, wat hem betreft. Hij heeft er ook wel eens horen fluisteren, dat als je drugs of wapens nodig hebt, je dat in Fokkesteeg óók binnen vijf minuten geregeld krijgt. Of het waar is? Wie zal het zeggen. Zeker is wel, dat het verhalen zijn die het imago van Fokkesteeg nog tot in lengte van jaren stabiel houden.